تبلیغات
خدایا آرامم کن - حکمت 241 تا 270 نهج البلاغه
 
درباره وبلاگ


اگر دریای دل آبی ست تویی فانوس زیبایش
اگر آیینه یک دنیاست تویی معنای دنیایش
تو یعنی یک شقایق را به یک پروانه بخشیدن
تویعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن
تویعنی یک کبوتر را زتنهایی رها کردن
خدای آسمان ها را به آرامی صدا کردن

مدیر وبلاگ : خیلی دلگیرم
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

كداهنگ برای وبلاگ


خدایا آرامم کن
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

حكمت 241

وَ قَالَ [علیه السلام] یَوْمُ الْمَظْلُومِ عَلَى الظَّالِمِ أَشَدُّ مِنْ یَوْمِ الظَّالِمِ عَلَى الْمَظْلُومِ .

 روزى كه ستمدیده از ستمكار انتقام كشد، سخت تر از روزى است كه ستمكار بر او ستم روا مى داشت.

حكمت 242

وَ قَالَ [علیه السلام] اتَّقِ اللَّهَ بَعْضَ التُّقَى وَ إِنْ قَلَّ وَ اجْعَلْ بَیْنَكَ وَ بَیْنَ اللَّهِ سِتْراً وَ إِنْ رَقَّ .

 از خدا بترس هر چند اندك ؛ و میان خود و خدا پرده اى قرار ده هر چند نازك!.

حكمت 243

وَ قَالَ [علیه السلام] إِذَا ازْدَحَمَ الْجَوَابُ خَفِیَ الصَّوَابُ .

 هر گاه پاسخ ها همانند و زیاد شد ، پاسخ درست پنهان گردد.

حكمت 244

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنَّ لِلَّهِ فِى كُلِّ نِعْمَةٍ حَقّاً فَمَنْ أَدَّاهُ زَادَهُ مِنْهَا وَ مَنْ قَصَّرَ فِیهِ خَاطَرَ بِزَوَالِ نِعْمَتِهِ .

 خدا را در هر نعمتى حقّى است، هر كس آن را بپردازد ، فزونى یابد، و آن كس كه نپردازد و كوتاهى كند، در خطر نابودى قرار گیرد.

حكمت 245

وَ قَالَ [علیه السلام] إِذَا كَثُرَتِ الْمَقْدِرَةُ قَلَّتِ الشَّهْوَةُ .

 هنگامى كه توانایى فزونى یابد، شهوت كاستى گیرد.

حكمت 246

وَ قَالَ [علیه السلام] احْذَرُوا نِفَارَ النِّعَمِ فَمَا كُلُّ شَارِدٍ بِمَرْدُودٍ .

 از فرار نعمت ها بپرهیزید ، زیرا هر گریخته اى باز نمى گردد.

حكمت 247

وَ قَالَ [علیه السلام] الْكَرَمُ أَعْطَفُ مِنَ الرَّحِمِ .

 بخشش بیش از خویشاوندى محبت مى آورد.

حكمت 248

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ ظَنَّ بِكَ خَیْراً فَصَدِّقْ ظَنَّهُ .

 چون كسى به تو گمان نیك بْرد ، خوشبینى او را تصدیق كن.

حكمت 249

وَ قَالَ [علیه السلام] أَفْضَلُ الْأَعْمَالِ مَا أَكْرَهْتَ نَفْسَكَ عَلَیْهِ .

 بهترین كارها آن است كه با ناخشنودى در انجام آن بكوشی.

حكمت 250

وَ قَالَ [علیه السلام] عَرَفْتُ اللَّهَ سُبْحَانَهُ بِفَسْخِ الْعَزَائِمِ وَ حَلِّ الْعُقُودِ وَ نَقْضِ الْهِمَمِ .

 خدا را از سْست شدن اراده هاى قوى ، گشوده شدن گره هاى دشوار ، و درهم شكسته شدن تصمیم ها ، شناختم.

 حكمت 251

وَ قَالَ [علیه السلام] مَرَارَةُ الدُّنْیَا حَلَاوَةُ الْآخِرَةِ وَ حَلَاوَةُ الدُّنْیَا مَرَارَةُ الْآخِرَةِ .

 تلخكامى دنیا، شیرینى آخرت، و شیرینى دنیاى حرام، تلخى آخرت است.

حكمت 252

وَ قَالَ [علیه السلام] فَرَضَ اللَّهُ الْإِیمَانَ تَطْهِیراً مِنَ الشِّرْكِ وَ الصَّلَاةَ تَنْزِیهاً عَنِ الْكِبْرِ وَ الزَّكَاةَ تَسْبِیباً لِلرِّزْقِ وَ الصِّیَامَ ابْتِلَاءً لِإِخْلَاصِ الْخَلْقِ وَ الْحَجَّ تَقْرِبَةً لِلدِّینِ وَ الْجِهَادَ عِزّاً لِلْإِسْلَامِ وَ الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ مَصْلَحَةً لِلْعَوَامِّ وَ النَّهْیَ عَنِ الْمُنْكَرِ رَدْعاً لِلسُّفَهَاءِ وَ صِلَةَ الرَّحِمِ مَنْمَاةً لِلْعَدَدِ وَ الْقِصَاصَ حَقْناً لِلدِّمَاءِ وَ إِقَامَةَ الْحُدُودِ إِعْظَاماً لِلْمَحَارِمِ وَ تَرْكَ شُرْبِ الْخَمْرِ تَحْصِیناً لِلْعَقْلِ وَ مُجَانَبَةَ السَّرِقَةِ إِیجَاباً لِلْعِفَّةِ وَ تَرْكَ الزِّنَى تَحْصِیناً لِلنَّسَبِ وَ تَرْكَ اللِّوَاطِ تَكْثِیراً لِلنَّسْلِ وَ الشَّهَادَاتِ اسْتِظْهَاراً عَلَى الْمُجَاحَدَاتِ وَ تَرْكَ الْكَذِبِ تَشْرِیفاً لِلصِّدْقِ وَ السَّلَامَ أَمَاناً مِنَ الْمَخَاوِفِ وَ الْأَمَانَةَ نِظَاماً لِلْأُمَّةِ وَ الطَّاعَةَ تَعْظِیماً لِلْإِمَامَةِ .

 خدا "ایمان" را براى پاكسازى دل از شرك ، و "نماز" را براى پاك بودن از كبر و خودپسندى و "زكات" را عامل فزونى روزی، و "روزه" را براى آزمودن اخلاص بندگان ، و "حج" را براى نزدیكى و همبستگى مسلمانان ، و "جهاد" را براى عزت اسلام، و "امر به معروف" را براى اصلاح توده هاى ناآگاه ، و "نهى از منكر" را براى بازداشتن بى خردان از زشتى ها ، "صلة رحم" را براى فراوانى خویشاوندان ، و "قصاص" را براى پاسدارى از خون ها، و اجراى "حدود" را براى تحقق عفّت ، و ترك "زنا" را براى سلامت نسل آدمى ، و ترك "لواط" را براى فزونى فرزندان ، و "گواهى دادن" را براى به دست آوردن حقوق انكار شده ، و ترك "دروغ" را براى حرمت نگهداشتن راستى ، و "سلام" كردن را براى امنیت از ترس ها، و "امامت" را براى سازمان یافتن امور امت، و "فرمانبردارى از امام" را براى بزرگداشت مقام رهبری، واجب كرد.

حكمت 253

وَ كَانَ [علیه السلام] یَقُولُ أَحْلِفُوا الظَّالِمَ إِذَا أَرَدْتُمْ یَمِینَهُ بِأَنَّهُ بَرِی‏ءٌ مِنْ حَوْلِ اللَّهِ وَ قُوَّتِهِ فَإِنَّهُ إِذَا حَلَفَ بِهَا كَاذِباً عُوجِلَ الْعُقُوبَةَ وَ إِذَا حَلَفَ بِاللَّهِ الَّذِى لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ لَمْ یُعَاجَلْ لِأَنَّهُ قَدْ وَحَّدَ اللَّهَ تَعَالَى .

 آنگاه كه خواستید ستمكارى را سوگند دهید از او بخواهید كه بگوید " از جنبش و نیروى الهى بیزار است" زیرا اگر به دروغ سوگند خورد، پس از بیزارى ، در كیفر او شتاب شود، اما اگر در سوگند خود بگوید " به خدایى كه جز او خدایى نیست" در كیفرش شتاب نگردد، چه او خدا را به یگانگى یاد كرد.

حكمت 254

وَ قَالَ [علیه السلام] یَا ابْنَ آدَمَ كُنْ وَصِیَّ نَفْسِكَ فِى مَالِكَ وَ اعْمَلْ فِیهِ مَا تُؤْثِرُ أَنْ یُعْمَلَ فِیهِ مِنْ بَعْدِكَ .

 اى فرزند آدم ! خودت وصى مال خویش باش، امروز به گونه اى عمل كن كه دوست دارى پس از مرگت عمل كنند.

حكمت 255

وَ قَالَ [علیه السلام] الْحِدَّةُ ضَرْبٌ مِنَ الْجُنُونِ لِأَنَّ صَاحِبَهَا یَنْدَمُ فَإِنْ لَمْ یَنْدَمْ فَجُنُونُهُ مُسْتَحْكِمٌ .

 تندخویى بى مرود نوعى دیوانگى است ، زیرا كه تندخو پشیمان مى شود، و اگر پشیمان نشد پس دیوانگى او پایدار است.

حكمت 256

وَ قَالَ [علیه السلام] صِحَّةُ الْجَسَدِ مِنْ قِلَّةِ الْحَسَدِ .

 سلامت تن در دورى از حسادت است.

حكمت 257

وَ قَالَ [علیه السلام] لِكُمَیْلِ بْنِ زِیَادٍ النَّخَعِیِّ یَا كُمَیْلُ مُرْ أَهْلَكَ أَنْ یَرُوحُوا فِى كَسْبِ الْمَكَارِمِ وَ یُدْلِجُوا فِى حَاجَةِ مَنْ هُوَ نَائِمٌ فَوَالَّذِى وَسِعَ سَمْعُهُ الْأَصْوَاتَ مَا مِنْ أَحَدٍ أَوْدَعَ قَلْباً سُرُوراً إِلَّا وَ خَلَقَ اللَّهُ لَهُ مِنْ ذَلِكَ السُّرُورِ لُطْفاً فَإِذَا نَزَلَتْ بِهِ نَائِبَةٌ جَرَى إِلَیْهَا كَالْمَاءِ فِى انْحِدَارِهِ حَتَّى یَطْرُدَهَا عَنْهُ كَمَا تُطْرَدُ غَرِیبَةُ الْإِبِلِ .

 اى كمیل ! خانواده ات را فرمان ده كه روزها در به دست آوردن بزرگوارى ، و شب ها در رفع نیاز خفتگان بكوشند . سوگند به خدایى كه تمام صداها را مى شنود، هر كس دلى را شاد كند، خداوند از آن شادى لطفى براى او قرار دهد كه به هنگام مصیبت چون آب زلالى بر او باریدن گرفته و تلخى مصیبت را بزداید چنان كه شتر غریبه را از چراگاه دورسازند.

حكمت 258

وَ قَالَ [علیه السلام] إِذَا أَمْلَقْتُمْ فَتَاجِرُوا اللَّهَ بِالصَّدَقَةِ .

 هرگاه تهیدست شدید ، با صدقه دادن ، با خدا تجارت كنید.

حكمت 259

وَ قَالَ [علیه السلام] الْوَفَاءُ لِأَهْلِ الْغَدْرِ غَدْرٌ عِنْدَ اللَّهِ وَ الْغَدْرُ بِأَهْلِ الْغَدْرِ وَفَاءٌ عِنْدَ اللَّهِ .

 وفادارى با خیانتكاران نزد خدا نوعى خیانت ، و خیانت به خیانتكاران نزد خدا وفادارى است.

حكمت 260

وَ قَالَ [علیه السلام] كَمْ مِنْ مُسْتَدْرَجٍ بِالْإِحْسَانِ إِلَیْهِ وَ مَغْرُورٍ بِالسَّتْرِ عَلَیْهِ وَ مَفْتُونٍ بِحُسْنِ الْقَوْلِ فِیهِ وَ مَا ابْتَلَى اللَّهُ سُبْحَانَهُ أَحَداً بِمِثْلِ الْإِمْلَاءِ لَهُ . قال الرضى و قد مضى هذا الكلام فیما تقدم إلا أن فیه هاهنا زیادة جیدة مفیدة

 بسا احسان پیاپى خدا، گناهكار را گرفتار كند و پرده پوشى خدا او را مغرور سازد ، و با ستایش مردم فریب خورد و خدا هیچ كس را همانند مهلت دادن ، مورد آزمایش قرار نداد.

حكمت 261

وَ قَالَ [علیه السلام] لَمَّا بَلَغَهُ إِغَارَةُ أَصْحَابِ مُعَاوِیَةَ عَلَى الْأَنْبَارِ فَخَرَجَ بِنَفْسِهِ مَاشِیاً حَتَّى أَتَى النُّخَیْلَةَ وَ أَدْرَكَهُ النَّاسُ وَ قَالُوا یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ نَحْنُ نَكْفِیكَهُمْ
فَقَالَ مَا تَكْفُونَنِى أَنْفُسَكُمْ فَكَیْفَ تَكْفُونَنِى غَیْرَكُمْ إِنْ كَانَتِ الرَّعَایَا قَبْلِى لَتَشْكُو حَیْفَ رُعَاتِهَا وَ إِنَّنِى الْیَوْمَ لَأَشْكُو حَیْفَ رَعِیَّتِى كَأَنَّنِى الْمَقُودُ وَ هُمُ الْقَادَةُ أَوِ الْمَوْزُوعُ وَ هُمُ الْوَزَعَةُ
فلما قال [علیه السلام] هذا القول فى كلام طویل قد ذكرنا مختاره فى جملة الخطب تقدم إلیه رجلان من أصحابه فقال أحدهما إنى لا أملك إلا نفسى و أخى فمر بأمرك یا أمیر المؤمنین ننقد له فقال [علیه السلام]
وَ أَیْنَ تَقَعَانِ مِمَّا أُرِیدُ .

 (آن هنگام كه تهاجم یاران معاویه به شهر انبار، و غارت كردن آن را شنید ، تنها و پیاده به طرف پادگان نظامى كوفه "نخلیه" حركت كرد ، مردم خود را به او رسانده ، گفتند اى امیر مؤمنان ما آنان را كفایت مى كنیم، فرمود)
شما از انجام كار خود درمانده اید! چگونه كار دیگرى را برایم كفایت مى كنید؟ اگر رعایاى پیش از من از ستم حاكمان مى نالیدند، امروز از رعیت خود مى نالم، گویى من پیرو، وآنان حكمرانند، یا من محكوم و آنان فرمانروایانند.
وقتى سخن امام در یك سخنرانى طولانى كه برخى از آن را در ضمن خطبه هاى گذشته آوردیم به اینجا رسید.
(دو نفر از یاران جلو آمدند و یكى گفت: من جز خود و برادرم را در اختیار ندارم، اى امیر مؤمنان فرمان ده تا هر چه خواهى انجام دهم، امام فرمود) شما كجا و آنچه من خواهم كجا؟!

حكمت 262

وَ قِیلَ إِنَّ الْحَارِثَ بْنَ حَوْطٍ أَتَاهُ فَقَالَ أَ تَرَانِى أَظُنُّ أَصْحَابَ الْجَمَلِ كَانُوا عَلَى ضَلَالَةٍ
فَقَالَ [علیه السلام] یَا حَارِثُ إِنَّكَ نَظَرْتَ تَحْتَكَ وَ لَمْ تَنْظُرْ فَوْقَكَ فَحِرْتَ إِنَّكَ لَمْ تَعْرِفِ الْحَقَّ فَتَعْرِفَ مَنْ أَتَاهُ وَ لَمْ تَعْرِفِ الْبَاطِلَ فَتَعْرِفَ مَنْ أَتَاهُ
فَقَالَ الْحَارِثُ فَإِنِّى أَعْتَزِلُ مَعَ سَعِیدِ بْنِ مَالِكٍ وَ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ فَقَالَ [علیه السلام]
إِنَّ سَعِیداً وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ لَمْ یَنْصُرَا الْحَقَّ وَ لَمْ یَخْذُلَا الْبَاطِلَ .

 (حارث بن حوت  نزد امام آمد و گفت: آیا چنین پندارى كه من اصحاب جُمُل را گمراه مى دانم؟ چنین نیست، امام فرمود) اى حارث ! تو زیر پاى خود را دیدى ، اما به پیرامونت نگاه نكردی، پس سرگردان شدی، تو حق را نشناختى تا بدانى كه اهل حق چه كسانى مى باشند؟ و باطل را نیز نشناختى تا باطل گرایان را بدانی.
(حارث گفت: من و سُعد بن مالك  و عبدالله بن عمر، از جنگ كنار مى رویم ، امام فرمود)
همانا سعد و عبدالله بن عمر ، نه حق را یارى كردند، نه باطل را خوار ساختند.

حكمت 263

وَ قَالَ [علیه السلام] صَاحِبُ السُّلْطَانِ كَرَاكِبِ الْأَسَدِ یُغْبَطُ بِمَوْقِعِهِ وَ هُوَ أَعْلَمُ بِمَوْضِعِهِ .

 همنشین پادشاه، شیرسوارى را ماند كه دیگران حسرت منزلت او را دارند، ولى خود مى داند كه در جاى خطرناكى قرار گرفته است.

حكمت 264

وَ قَالَ [علیه السلام] أَحْسِنُوا فِى عَقِبِ غَیْرِكُمْ تُحْفَظُوا فِى عَقِبِكُمْ .

 به بازماندگان دیگران نیكى كنید، تا حرمت بازماندگان شما را نگاه دارند.

حكمت 265

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنَّ كَلَامَ الْحُكَمَاءِ إِذَا كَانَ صَوَاباً كَانَ دَوَاءً وَ إِذَا كَانَ خَطَأً كَانَ دَاءً .

 گفتار حكیمان اگر درست باشد درمان  ، و اگر نادرست باشد، درد جان است.

حكمت 266

وَ سَأَلَهُ رَجُلٌ أَنْ یُعَرِّفَهُ الْإِیمَانَ فَقَالَ [علیه السلام] إِذَا كَانَ الْغَدُ فَأْتِنِى حَتَّى أُخْبِرَكَ عَلَى أَسْمَاعِ النَّاسِ فَإِنْ نَسِیتَ مَقَالَتِى حَفِظَهَا عَلَیْكَ غَیْرُكَ فَإِنَّ الْكَلَامَ كَالشَّارِدَةِ یَنْقُفُهَا هَذَا وَ یُخْطِئُهَا هَذَا .
و قد ذكرنا ما أجابه به فیما تقدم من هذا الباب و هو قوله الإیمان على أربع شعب .

 (شخصى از امام پرسید كه ایمان را تعریف كن)در پاسخ فرمودند: فردا نزد من بیا تا در جمع مردم پاسخ گویم ، كه اگر تو گفتارم را فراموش كنى و دیگرى آن را در خاطرش بسپارد ، زیرا گفتار چونان شكار رمنده است، یكى آن را به دست آورد، و دیگرى آن را از دست مى دهد.

حكمت 267

وَ قَالَ [علیه السلام] یَا ابْنَ آدَمَ لَا تَحْمِلْ هَمَّ یَوْمِكَ الَّذِى لَمْ یَأْتِكَ عَلَى یَوْمِكَ الَّذِى قَدْ أَتَاكَ فَإِنَّهُ إِنْ یَكُ مِنْ عُمُرِكَ یَأْتِ اللَّهُ فِیهِ بِرِزْقِكَ .

 اى فرزند آدم ! اندوه روز نیامده را بر اِمروزت میفزا ، زیرا اگر روزِ نرسیده، از عمر تو باشد خدا روزى تو را خواهد رساند.

حكمت 268

وَ قَالَ [علیه السلام] أَحْبِبْ حَبِیبَكَ هَوْناً مَا عَسَى أَنْ یَكُونَ بَغِیضَكَ یَوْماً مَا وَ أَبْغِضْ بَغِیضَكَ هَوْناً مَا عَسَى أَنْ یَكُونَ حَبِیبَكَ یَوْماً مَا .

 در دوستى با دوست مدارا كن، شاید روزى دشمن تو گردد، و در دشمنى با دشمن نیز مدارا كن ، زیرا شاید روزى دوست تو گردد.

حكمت 269

وَ قَالَ [علیه السلام] النَّاسُ فِى الدُّنْیَا عَامِلَانِ عَامِلٌ عَمِلَ فِى الدُّنْیَا لِلدُّنْیَا قَدْ شَغَلَتْهُ دُنْیَاهُ عَنْ آخِرَتِهِ یَخْشَى عَلَى مَنْ یَخْلُفُهُ الْفَقْرَ وَ یَأْمَنُهُ عَلَى نَفْسِهِ فَیُفْنِى عُمُرَهُ فِى مَنْفَعَةِ غَیْرِهِ وَ عَامِلٌ عَمِلَ فِى الدُّنْیَا لِمَا بَعْدَهَا فَجَاءَهُ الَّذِى لَهُ مِنَ الدُّنْیَا بِغَیْرِ عَمَلٍ فَأَحْرَزَ الْحَظَّیْنِ مَعاً وَ مَلَكَ الدَّارَیْنِ جَمِیعاً فَأَصْبَحَ وَجِیهاً عِنْدَ اللَّهِ لَا یَسْأَلُ اللَّهَ حَاجَةً فَیَمْنَعُهُ .

 مردم در دنیا دو دسته اند: یك دسته براى كسانى كه در دنیا براى دنیا كار كرد، و دنیا او را از آخرتش باز داشت، بر بازماندگان خویش از تهیدستى هراسان ، و از تهیدستى خویش در امان است، پس زندگانى خود را در راه سود دیگران از دست مى دهد.
و دیگرى آن كه در نیا براى آخرت كار مى كند، و نعمت هاى دنیا نیز بدون تلاش به او روى مى آورد، پس بهرة هر دو جهان را چشیده، و مالك هر دو جهان مى گردد، و با آبرومندى در پیشگاه خدا صبح مى كند، و حاجتى را از خدا در خواست نمى كند جز آن كه روا مى گردد.

 

حكمت 270

وَ رُوِیَ أَنَّهُ ذُكِرَ عِنْدَ عُمَرَ بْنِ الْخَطَّابِ فِى أَیَّامِهِ حَلْیُ الْكَعْبَةِ وَ كَثْرَتُهُ فَقَالَ قَوْمٌ لَوْ أَخَذْتَهُ فَجَهَّزْتَ بِهِ جُیُوشَ الْمُسْلِمِینَ كَانَ أَعْظَمَ لِلْأَجْرِ وَ مَا تَصْنَعُ الْكَعْبَةُ بِالْحَلْیِ فَهَمَّ عُمَرُ بِذَلِكَ وَ سَأَلَ عَنْهُ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ [علیه السلام] فَقَالَ[علیه السلام]:
إِنَّ هَذَا الْقُرْآنَ أُنْزِلَ عَلَى النَّبِیِّ ص وَ الْأَمْوَالُ أَرْبَعَةٌ أَمْوَالُ الْمُسْلِمِینَ فَقَسَّمَهَا بَیْنَ الْوَرَثَةِ فِى الْفَرَائِضِ وَ الْفَیْ‏ءُ فَقَسَّمَهُ عَلَى مُسْتَحِقِّیهِ وَ الْخُمُسُ فَوَضَعَهُ اللَّهُ حَیْثُ وَضَعَهُ وَ الصَّدَقَاتُ فَجَعَلَهَا اللَّهُ حَیْثُ جَعَلَهَا وَ كَانَ حَلْیُ الْكَعْبَةِ فِیهَا یَوْمَئِذٍ فَتَرَكَهُ اللَّهُ عَلَى حَالِهِ وَ لَمْ یَتْرُكْهُ نِسْیَاناً وَ لَمْ یَخْفَ عَلَیْهِ مَكَاناً فَأَقِرَّهُ حَیْثُ أَقَرَّهُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ فَقَالَ لَهُ عُمَرُ لَوْلَاكَ لَافْتَضَحْنَا وَ تَرَكَ الْحَلْیَ بِحَالِهِ .

 در زمان حكومت عمر، نسبت به فراوانى زیور و زینت هاى كعبه صحبت شد، گروهى گفتند آن ها را براى لشگر اسلام مصرف كن، كعبه زر و زیور نمى خواهد، وقتى از امیر المؤمنین [علیه السلام] پرسیدند، فرمود)
همانا قرآن بر پیامبر (ص) هنگامى نازل گردید كه اموال چهار قسم بود، اموال مسلمانان، كه آن را بر اساس سهم هر یك از وارثان ، تقسیم كرد، و غنیمت جنگى كه آن را به نیازمندانش رساند، و خمس كه خدا جایگاه مصرف آن را تعیین فرمود، و صدقات ، كه خداوند راه هاى بخشش آن را مشخص فرمود. و زیور آلات و زینت كعبه از اموالى بودند كه خدا آن را به حال خود گذاشت ، نه از روى فراموشى آن را ترك كرد، و نه از چشم خدا پنهان بود، تو نیز آن را به حال خود واگذار چنانكه خدا و پیامبرش آن را به حال خود واگذاشتند.