تبلیغات
خدایا آرامم کن - حکمت 211تا 240 نهج البلاغه
 
درباره وبلاگ


اگر دریای دل آبی ست تویی فانوس زیبایش
اگر آیینه یک دنیاست تویی معنای دنیایش
تو یعنی یک شقایق را به یک پروانه بخشیدن
تویعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن
تویعنی یک کبوتر را زتنهایی رها کردن
خدای آسمان ها را به آرامی صدا کردن

مدیر وبلاگ : خیلی دلگیرم
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

كداهنگ برای وبلاگ


خدایا آرامم کن
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

حكمت 211

وَ قَالَ [علیه السلام] الْجُودُ حَارِسُ الْأَعْرَاضِ وَ الْحِلْمُ فِدَامُ السَّفِیهِ وَ الْعَفْوُ زَكَاةُ الظَّفَرِ وَ السُّلُوُّ عِوَضُكَ مِمَّنْ غَدَرَ وَ الِاسْتِشَارَةُ عَیْنُ الْهِدَایَةِ وَ قَدْ خَاطَرَ مَنِ اسْتَغْنَى بِرَأْیِهِ وَ الصَّبْرُ یُنَاضِلُ الْحِدْثَانَ وَ الْجَزَعُ مِنْ أَعْوَانِ الزَّمَانِ وَ أَشْرَفُ الْغِنَى تَرْكُ الْمُنَى وَ كَمْ مِنْ عَقْلٍ أَسِیرٍ تَحْتَ هَوَى أَمِیرٍ وَ مِنَ التَّوْفِیقِ حِفْظُ التَّجْرِبَةِ وَ الْمَوَدَّةُ قَرَابَةٌ مُسْتَفَادَةٌ وَ لَا تَأْمَنَنَّ مَلُولًا .

 بخشندگى ، نگاهدارندة آبروست ، و شكیبایى با مصیبت هاى شب و روز و آن كس كه با رأى خود احساس بى نیازى كند به كام خطرها افتد ، شكیبایى با مصیبت هاى شب و روز پیكار كند ، و بى تابی، زمان را در نابودى انسان یارى دهد ، و برترین بى نیازى ترك آروزهاست، و چه بسا عقل كه اسیر فرمانروایى هوس است؛ حفظ و به كار گیرى تجربه رمز پیروزى است، و دوستى نوعى خویشاوندى به دست آمده است ، و به آن كس كه به ستوده آمده و توان تحمل ندارد اعتماد نكن.

حكمت 212

وَ قَالَ [علیه السلام] عُجْبُ الْمَرْءِ بِنَفْسِهِ أَحَدُ حُسَّادِ عَقْلِهِ .

 خود پسندى یكى از حسودان عقل است.

حكمت 213

وَ قَالَ [علیه السلام] أَغْضِ عَلَى الْقَذَى وَ الْأَلَمِ تَرْضَ أَبَداً .

 چشم را از سختیِ خوار و خاشاك و رنج ها فروبند تا همواره خشنود باشی.

حكمت 214

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ لَانَ عُودُهُ كَثُفَتْ أَغْصَانُهُ .

 كسى كه درخت شخصیت او نرم و بى عیب باشد، شاخ و برگش فراوان است.

حكمت 215

وَ قَالَ [علیه السلام] الْخِلَافُ یَهْدِمُ الرَّأْیَ .

 اختلاف نابود كنندة اندیشه است.

حكمت 216

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ نَالَ اسْتَطَالَ .

 كسى كه به نوایى رسید تجاوز كار شد.

حكمت 217

وَ قَالَ [علیه السلام] فِى تَقَلُّبِ الْأَحْوَالِ عِلْمُ جَوَاهِرِ الرِّجَالِ .

 در دگرگونى روزگار، گوهر شخصیت مردان شناخته مى شود.

حكمت 218

وَ قَالَ [علیه السلام] حَسَدُ الصَّدِیقِ مِنْ سُقْمِ الْمَوَدَّةِ .

 حسادت بر دوست، از آفات دوستى است.

حكمت 219

وَ قَالَ [علیه السلام] أَكْثَرُ مَصَارِعِ الْعُقُولِ تَحْتَ بُرُوقِ الْمَطَامِعِ .

 قربانگاه اندیشه ها ، زیر برق آرزوهاست.

حكمت 220

وَ قَالَ [علیه السلام] لَیْسَ مِنَ الْعَدْلِ الْقَضَاءُ عَلَى الثِّقَةِ بِالظَّنِّ .

 داوریِ با گمان بر افراد مورد اطمینان ، دور از عدالت است.

حكمت 221

وَ قَالَ [علیه السلام] بِئْسَ الزَّادُ إِلَى الْمَعَادِ الْعُدْوَانُ عَلَى الْعِبَادِ .

 بدترین توشه براى قیامت ، ستم بر بندگان است.

حكمت 222

وَ قَالَ [علیه السلام] مِنْ أَشْرَفِ أَعْمَالِ الْكَرِیمِ غَفْلَتُهُ عَمَّا یَعْلَمُ .

 خود را به بى خبرى نمایاندن از بهترین كارهاى بزرگواران است.

حكمت 223

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ كَسَاهُ الْحَیَاءُ ثَوْبَهُ لَمْ یَرَ النَّاسُ عَیْبَهُ .

 آن كس كه لباس حیاء بپوشد، كسى عیب او را نبیند.

حكمت 224

وَ قَالَ [علیه السلام] بِكَثْرَةِ الصَّمْتِ تَكُونُ الْهَیْبَةُ وَ بِالنَّصَفَةِ یَكْثُرُ الْمُوَاصِلُونَ وَ بِالْإِفْضَالِ تَعْظُمُ الْأَقْدَارُ وَ بِالتَّوَاضُعِ تَتِمُّ النِّعْمَةُ وَ بِاحْتِمَالِ الْمُؤَنِ یَجِبُ السُّؤْدُدُ وَ بِالسِّیرَةِ الْعَادِلَةِ یُقْهَرُ الْمُنَاوِئُ وَ بِالْحِلْمِ عَنِ السَّفِیهِ تَكْثُرُ الْأَنْصَارُ عَلَیْهِ.

 با سكوت بسیار ، وقار انسان بیشتر شود، و با انصاف بودن ، دوستان را فراوان و با بخشش ، قدر و منزلت انسان بالا رود، و با فروتنى ، نعمت كامل شود، و با پرداخت هزینه ها، بزرگى و سرورى ثابت گردد، و روش عادلانه ، مخالفان را در هم شكند ، و با شكیبایى در برابر بى خرد، یاران انسان زیاد گردند.

حكمت 225

وَ قَالَ [علیه السلام] الْعَجَبُ لِغَفْلَةِ الْحُسَّادِ عَنْ سَلَامَةِ الْأَجْسَادِ .

 شگفتا كه حسودان از سلامتى خود غافل مانده اند!!.

حكمت 226

وَ قَالَ [علیه السلام] الطَّامِعُ فِى وِثَاقِ الذُّلِّ .

 طمعكار همواره زبون و خوار است.

حكمت 227

وَ سُئِلَ عَنِ الْإِیمَانِ فَقَالَ الْإِیمَانُ مَعْرِفَةٌ بِالْقَلْبِ وَ إِقْرَارٌ بِاللِّسَانِ وَ عَمَلٌ بِالْأَرْكَانِ .

 (در مورد ایمان پرسیدند).جواب: ایمان، بر شناخت با قلب، اقرار با زبان عمل با اعظاء و جوارح استوار است.

حكمت 228

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ أَصْبَحَ عَلَى الدُّنْیَا حَزِیناً فَقَدْ أَصْبَحَ لِقَضَاءِ اللَّهِ سَاخِطاً وَ مَنْ أَصْبَحَ یَشْكُو مُصِیبَةً نَزَلَتْ بِهِ فَقَدْ أَصْبَحَ یَشْكُو رَبَّهُ وَ مَنْ أَتَى غَنِیّاً فَتَوَاضَعَ لَهُ لِغِنَاهُ ذَهَبَ ثُلُثَا دِینِهِ وَ مَنْ قَرَأَ الْقُرْآنَ فَمَاتَ فَدَخَلَ النَّارَ فَهُوَ مِمَّنْ كَانَ یَتَّخِذُ آیَاتِ اللَّهِ هُزُواً وَ مَنْ لَهِجَ قَلْبُهُ بِحُبِّ الدُّنْیَا الْتَاطَ قَلْبُهُ مِنْهَا بِثَلَاثٍ هَمٍّ لَا یُغِبُّهُ وَ حِرْصٍ لَا یَتْرُكُهُ وَ أَمَلٍ لَا یُدْرِكُهُ .

 كسى كه از دنیا اندوهناك مى باشد، از قضاء الهى خشمناك است، و آن كس كه از مصیبت وارد شده شِكْوه كند از خدا شكایت كرده، و كسى كه نزد توانگرى رفته و به خاطر سرمایه اش برابر او فروتنى كند ، دو سوم دین خود را از دست داده است، و آن كس كه قرآن بخواند و وارد آتش جهنم شود حتماً از كسانى است كه آیات الهى را بازیچه قرار داده است ، و آن كس كه قلب او با دنیا پرستى پیوند خورد، همواره جانش گرفتار سه مشكل است، اندوهى رها نشدنى ، و آرزوئى نایافتنی.

حكمت 229

وَ قَالَ [علیه السلام] كَفَى بِالْقَنَاعَةِ مُلْكاً وَ بِحُسْنِ الْخُلُقِ نَعِیماً وَ سُئِلَ ع عَنْ قَوْلِهِ تَعَالَى فَلَنُحْیِیَنَّهُ حَیاةً طَیِّبَةً (33)فَقَالَ هِیَ الْقَنَاعَةُ .

 آدمى را قناعت براى دولتمندى ، و خوش خلقى براى فراوانى نعمت ها كافى است .( از امام سؤال شد تفسیر آیه ، فَلْنُحْیَینه حیاة طیّبة چیست؟ فرمود) آن زندگى با قناعت است

حكمت 230

وَ قَالَ [علیه السلام] شَارِكُوا الَّذِى قَدْ أَقْبَلَ عَلَیْهِ الرِّزْقُ فَإِنَّهُ أَخْلَقُ لِلْغِنَى وَ أَجْدَرُ بِإِقْبَالِ الْحَظِّ عَلَیْهِ .

 با آن كس كه روزى به او روى آورده شراكت كنید كه او توانگرى را سزاوار تر، و روى آمدن روزگار خویش را شایسته تر است.

حكمت 231تعریف عدل و إحسان(اخلاقى، اقتصادى)

وَ قَالَ [علیه السلام] فِى قَوْلِهِ تَعَالَى إِنَّ اللَّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَ الْإِحْسانِ الْعَدْلُ الْإِنْصَافُ وَ الْإِحْسَانُ التَّفَضُّلُ .

 (در تفسیر آیه 90 سوره نحل "خدا به عدل و احسان فرمان مى دهد" فرمود) عدل ، همان انصاف ، و احسان، همان بخشش است.

حكمت 232

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ یُعْطِ بِالْیَدِ الْقَصِیرَةِ یُعْطَ بِالْیَدِ الطَّوِیلَةِ .
قال الرضى و معنى ذلك أن ما ینفقه المرء من ماله فى سبیل الخیر و البر و إن كان یسیرا فإن الله تعالى یجعل الجزاء علیه عظیما كثیرا و الیدان هاهنا عبارة عن النعمتین ففرق ع بین نعمة العبد و نعمة الرب تعالى ذكره بالقصیرة و الطویلة فجعل تلك قصیرة و هذه طویلة لأن نعم الله أبدا تضعف على نعم المخلوق أضعافا كثیرة إذ كانت نعم الله أصل النعم كلها فكل نعمة إلیها ترجع و منها تنزع .

 آن كس كه با دست كوتاه ببخشد، از دستى بلند پاداش گیرد.
مى گویم: (معنى سخن این است كه آنچه انسان از اموال خود در راه خیر و نیكى انفاق مى كند، هر چند كم باشد، خداوند پاداش او را بسیار مى دهد، و منظور از "دو دست" در اینجا دو نعمت است كه امام [علیه السلام] بین نعمت پروردگار ، و نعمت از ناحیه انسان، را با كوتاهى و بلندى فرق گذاشته است كه نعمت و بخشش از ناحیه بنده را كوتاه ، و از ناحیه خداوند را بلند قرار داده است ، بدان جهت كه نعمت خدا همیشگى و چند برابر نعمت مخلوق است، چرا كه نعمت خداوند اصل و اساس تمام نعمت ها است، بنابراین تمام نعمت ها به نعمت هاى خدا باز مى گردد، و از آن سرچشمه مى گیرد).

حكمت 233

وَ قَالَ [علیه السلام] لِابْنِهِ الْحَسَنِ ع لَا تَدْعُوَنَّ إِلَى مُبَارَزَةٍ وَ إِنْ دُعِیتَ إِلَیْهَا فَأَجِبْ فَإِنَّ الدَّاعِیَ إِلَیْهَا بَاغٍ وَ الْبَاغِیَ مَصْرُوعٌ.

 (به فرزندش امام مجتبى (ع) فرمود) كسى را به پیكار دعوت نكن ، اما اگر تو را دعوت به نبرد خواندند بپذیر، زیرا آغازگر پیكار تجاوزكار شكست خورده است.

حكمت 234

وَ قَالَ [علیه السلام] خِیَارُ خِصَالِ النِّسَاءِ شِرَارُ خِصَالِ الرِّجَالِ الزَّهْوُ وَ الْجُبْنُ وَ الْبُخْلُ فَإِذَا كَانَتِ الْمَرْأَةُ مَزْهُوَّةً لَمْ تُمَكِّنْ مِنْ نَفْسِهَا وَ إِذَا كَانَتْ بَخِیلَةً حَفِظَتْ مَالَهَا وَ مَالَ بَعْلِهَا وَ إِذَا كَانَتْ جَبَانَةً فَرِقَتْ مِنْ كُلِّ شَیْ‏ءٍ یَعْرِضُ لَهَا .

 برخى از نیكوترین خلق و خوى زنان، زشت ترین اخلاقى مردان است، مانند تكبر ، ترس ، بخل : هرگاه زنى متكبر باشد، بیگانه را به حریم خود راه نمى دهد ، و اگر بخیل باشد اموال خود و شوهرش را حفظ مى كند، و چون ترسان باشد از هر چیزى كه به آبروى او زیان رساند فاصله مى گیرد .

حكمت 235

وَ قِیلَ لَهُ صِفْ لَنَا الْعَاقِلَ فَقَالَ ع هُوَ الَّذِى یَضَعُ الشَّیْ‏ءَ مَوَاضِعَهُ فَقِیلَ فَصِفْ لَنَا الْجَاهِلَ فَقَالَ قَدْ فَعَلْتُ .
قال الرضى یعنى أن الجاهل هو الذى لا یضع الشی‏ء مواضعه فكأن ترك صفته صفة له إذ كان بخلاف وصف العاقل .

 (به امام گفتند، عاقل را به ما بشناسان ، پاسخ داد:) خردمند آن است كه هر چیزى را در جاى خود مى نهد. (گفتند پس جاهل را تعریف كن فرمود) با معرفى خردمند، جاهل را نیز شناساندم . (یعنى جاهل كسى كه هر چیزى را در جاى خود نمى گذارد ، بنابراین با ترك معرفى مجدد جاهل را شناساند).

حكمت 236

وَ قَالَ [علیه السلام] وَ اللَّهِ لَدُنْیَاكُمْ هَذِهِ أَهْوَنُ فِى عَیْنِى مِنْ عِرَاقِ خِنْزِیرٍ فِى یَدِ مَجْذُومٍ .

 به خدا سوگند ! این دنیاى شما كه به انواع حرام آلوده است ، در دیدة من از استخوان خوكى كه در دست بیمارى جذامى باشد، پست تر است!.

حكمت 237

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَغْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ التُّجَّارِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ رَهْبَةً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِیدِ وَ إِنَّ قَوْماً عَبَدُوا اللَّهَ شُكْراً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ .

 گروهى خدا را به امید بخشش پرستش كردند، كه این پرستش بازرگانان است، و گروهى او را از روى ترس عبادت كردند كه این عبادت بردگان است، و گروهى خدا را از روى سپاسگذارى پرستیندند و این پرستش آزادگان است.

حكمت 238

وَ قَالَ [علیه السلام] الْمَرْأَةُ شَرٌّ كُلُّهَا وَ شَرُّ مَا فِیهَا أَنَّهُ لَا بُدَّ مِنْهَا .

 زن  همه اش زحمت و دردسر است و زحمت بارتر اینكه چاره اى جز بودن با او نیست. 

حكمت 239

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ أَطَاعَ التَّوَانِیَ ضَیَّعَ الْحُقُوقَ وَ مَنْ أَطَاعَ الْوَاشِیَ ضَیَّعَ الصَّدِیقَ .

 هر كس تن به سستى دهد ، حقوق را پایمال كند ، و هر كس سخن چین را پیروى كند دوستى را به نابودى كشاند.

حكمت 240

وَ قَالَ [علیه السلام] الْحَجَرُ الْغَصِیبُ فِى الدَّارِ رَهْنٌ عَلَى خَرَابِهَا .
قال الرضى و یروى هذا الكلام عن النبى (ص) و لا عجب أن یشتبه الكلامان لأن مستقاهما من قلیب و مفرغهما من ذنوب .

 سنگ غصبى در بناى خانه، مایه ویران شدن آن است.
(این سخن از رسول خدا نقل شده است، و اینكه سخن پیامبر (ص) و على [علیه السلام] شبیه یكدیگرند جاى شگفتى نیست براى اینكه هر دو از یك جا سرچشمه گرفته و در دو ظرف ریخته شده است).