تبلیغات
خدایا آرامم کن - حکمت 181 تا 210 نهج البلاغه
 
درباره وبلاگ


اگر دریای دل آبی ست تویی فانوس زیبایش
اگر آیینه یک دنیاست تویی معنای دنیایش
تو یعنی یک شقایق را به یک پروانه بخشیدن
تویعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن
تویعنی یک کبوتر را زتنهایی رها کردن
خدای آسمان ها را به آرامی صدا کردن

مدیر وبلاگ : خیلی دلگیرم
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

كداهنگ برای وبلاگ


خدایا آرامم کن
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

حكمت 181

وَ قَالَ [علیه السلام] ثَمَرَةُ التَّفْرِیطِ النَّدَامَةُ وَ ثَمَرَةُ الْحَزْمِ السَّلَامَةُ .

 حاصل كوتاهى ، پشیمانى ؛ و حاصل دوراندیشی، سلامت است.

حكمت 182

وَ قَالَ [علیه السلام] لَا خَیْرَ فِى الصَّمْتِ عَنِ الْحُكْمِ كَمَا أَنَّهُ لَا خَیْرَ فِى الْقَوْلِ بِالْجَهْلِ .

 آنجا كه باید سخنِ درست گفت، در خاموشى خیرى نیست، چنانكه در سخن ناآگاهانه نیز خیرى نخواهد بود.

حكمت 183

وَ قَالَ [علیه السلام] مَا اخْتَلَفَتْ دَعْوَتَانِ إِلَّا كَانَتْ إِحْدَاهُمَا ضَلَالَةً .

 دو دعوت به اختلاف نرسد جز اینكه یكى باطل باشد!

حكمت 184

وَ قَالَ [علیه السلام] مَا شَكَكْتُ فِى الْحَقِّ مُذْ أُرِیتُهُ .

 از روزى كه حق براى من نمایان شد، هرگز دچار تردید نشدم!

حكمت 185

وَ قَالَ [علیه السلام] مَا كَذَبْتُ وَ لَا كُذِّبْتُ وَ لَا ضَلَلْتُ وَ لَا ضُلَّ بِى .

 هرگز دروغ نگفتم و به من دروغ نگفتند ، و هرگز گمراه نشدم ، به كسى به وسیله من گمراه نشده است.

حكمت 186

وَ قَالَ [علیه السلام] لِلظَّالِمِ الْبَادِى غَداً بِكَفِّهِ عَضَّةٌ .

 آغاز كنندة ستم ، در قیامت ، انگشت به دندان مى گزد.

حكمت 187

وَ قَالَ [علیه السلام] الرَّحِیلُ وَشِیكٌ .

 كوچ كردن نزدیك است!

حكمت 188

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ أَبْدَى صَفْحَتَهُ لِلْحَقِّ هَلَكَ .

 هر كس كه با حق در آویزد نابود مى گردد.

حكمت 189

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ لَمْ یُنْجِهِ الصَّبْرُ أَهْلَكَهُ الْجَزَعُ .

 كسى را كه شكیبایى نجات ندهد ، بى تابى او را هلاك گرداند.

حكمت 190

وَ قَالَ [علیه السلام] وَا عَجَبَاهْ أَ تَكُونُ الْخِلَافَةُ بِالصَّحَابَةِ وَ الْقَرَابَةِ .

 شگفتا! آیا معیار خلافت ، صحابى بودن و خویشاوندى ملاك نیست؟ (از امام، شعرى در همین مسئله نقل شد كه به ابابكر فرمود) اگر ادعا مى كنى با شوراى مسلمین به خلافت رسیدی، چه شورایى بود كه رأى دهندگان حضور نداشتند ؟ و اگر خویشاوندى را حجت مى آورى ، دیگران از تو به پیامبر نزدیك تر و سزاوار ترند.

حكمت 191

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنَّمَا الْمَرْءُ فِى الدُّنْیَا غَرَضٌ تَنْتَضِلُ فِیهِ الْمَنَایَا وَ نَهْبٌ تُبَادِرُهُ الْمَصَائِبُ وَ مَعَ كُلِّ جُرْعَةٍ شَرَقٌ وَ فِى كُلِّ أَكْلَةٍ غَصَصٌ وَ لَا یَنَالُ الْعَبْدُ نِعْمَةً إِلَّا بِفِرَاقِ أُخْرَى وَ لَا یَسْتَقْبِلُ یَوْماً مِنْ عُمُرِهِ إِلَّا بِفِرَاقِ آخَرَ مِنْ أَجَلِهِ فَنَحْنُ أَعْوَانُ الْمَنُونِ وَ أَنْفُسُنَا نَصْبُ الْحُتُوفِ فَمِنْ أَیْنَ نَرْجُو الْبَقَاءَ وَ هَذَا اللَّیْلُ وَ النَّهَارُ لَمْ یَرْفَعَا مِنْ شَیْ‏ءٍ شَرَفاً إِلَّا أَسْرَعَا الْكَرَّةَ فِى هَدْمِ مَا بَنَیَا وَ تَفْرِیقِ مَا جَمَعَا .

 همانا انسان در دنیا تخته نشان تیرهاى مرگ ، و ثروتى است دستخوش تاراج مصیبت ها: با هر جرعة نوشیدنی، گلو رفتنی، و در هر لقمه اى ، گلو گیر شدنى است ، و بنده نعمتى به دست نیاورد جز آن كه نعمتى از دست بدهد ، و روزى به عمرش افزوده نمى گردد جز با كم شدن روزى دیگر! پس ما یاران مى گیم، و جان هاى ما هدف نابودى ها ، پس چگونه به ماندن جاودانه امیدوار باشیم؟. در حالى كه گذشت شب و روز بنایى را بالا نبرده جز آن كه آن را ویران كرده و به اطراف پراكند!

حكمت 192

وَ قَالَ [علیه السلام] یَا ابْنَ آدَمَ مَا كَسَبْتَ فَوْقَ قُوتِكَ فَأَنْتَ فِیهِ خَازِنٌ لِغَیْرِكَ .

 اى فرزند آدم ، آنچه را كه بیش از نیاز خود فراهم كنى ، براى دیگران اندوخته اى .

حكمت 193

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنَّ لِلْقُلُوبِ شَهْوَةً وَ إِقْبَالًا وَ إِدْبَاراً فَأْتُوهَا مِنْ قِبَلِ شَهْوَتِهَا وَ إِقْبَالِهَا فَإِنَّ الْقَلْبَ إِذَا أُكْرِهَ عَمِیَ .

 دل ها را روى آوردن و پشت كردنى است ، پس دل ها را آنگاه به كار وا دارید كه خواهشى دارند و روى آوردنى ، زیرا اگر دل را به اجبار به كارى وا دارى كور مى گردد.

حكمت 194

وَ كَانَ [علیه السلام] یَقُولُ مَتَى أَشْفِى غَیْظِى إِذَا غَضِبْتُأَ حِینَ أَعْجِزُ عَنِ الِانْتِقَامِ فَیُقَالُ لِى لَوْ صَبَرْتَ أَمْ حِینَ أَقْدِرُ عَلَیْهِ فَیُقَالُ لِى لَوْ عَفَوْتَ .

 چون خشم گیرم ، كى آن را فرو نشانم ؟ در آن زمان كه قدرت انتقام ندارم ، كه به من بگویند: " اگر صبر كنى بهتر است " یا آنگاه كه قدرت انتقام دارم ؟ كه به من بگویند " اگر عفو كنى خوب است ".

حكمت 195

وَ قَالَ [علیه السلام] وَ قَدْ مَرَّ بِقَذَرٍ عَلَى مَزْبَلَةٍ هَذَا مَا بَخِلَ بِهِ الْبَاخِلُونَ وَ رُوِیَ فِى خَبَرٍ آخَرَ أَنَّهُ قَالَ هَذَا مَا كُنْتُمْ تَتَنَافَسُونَ فِیهِ بِالْأَمْسِ .

 (در سر راه ، از كنار مزبله اى عبور مى كرد)
این همان است كه بخیلان به آن بخل مى ورزند ! و رد روایت دیگرى نقل شد كه این چیزى است كه دیروز بر سر آن رقابت مى كردید! 

حكمت 196

وَ قَالَ [علیه السلام] لَمْ یَذْهَبْ مِنْ مَالِكَ مَا وَعَظَكَ .

 مالى كه نابودى آن تو را پند مى دهد ، از دست نرفته است.

حكمت 197

وَ قَالَ [علیه السلام] لَمْ یَذْهَبْ مِنْ مَالِكَ مَا وَعَظَكَ .

 این دلها همانند تن ها خسته مى شوند ، براى نشاط آن به سخنان تازة حكیمانه روى بیاورید.

حكمت 198

وَ قَالَ [علیه السلام] لَمَّا سَمِعَ قَوْلَ الْخَوَارِجِ لَا حُكْمَ إِلَّا لِلَّهِ كَلِمَةُ حَقٍّ یُرَادُ بِهَا بَاطِلٌ .

 (وقتى شنید كه خوارج مى گویند حكومت فقط از آنِ خداست.)
سخن حقّى است كه از آن اراده باطل دارند.

حكمت 199

وَ قَالَ [علیه السلام] فِى صِفَةِ الْغَوْغَاءِ هُمُ الَّذِینَ إِذَا اجْتَمَعُوا غَلَبُوا وَ إِذَا تَفَرَّقُوا لَمْ یُعْرَفُوا وَ قِیلَ بَلْ قَالَ ع هُمُ الَّذِینَ إِذَا اجْتَمَعُوا ضَرُّوا وَ إِذَا تَفَرَّقُوا نَفَعُوا فَقِیلَ قَدْ عَرَفْنَا مَضَرَّةَ اجْتِمَاعِهِمْ فَمَا مَنْفَعَةُ افْتِرَاقِهِمْ فَقَالَ یَرْجِعُ أَصْحَابُ الْمِهَنِ إِلَى مِهْنَتِهِمْ فَیَنْتَفِعُ النَّاسُ بِهِمْ كَرُجُوعِ الْبَنَّاءِ إِلَى بِنَائِهِ وَ النَّسَّاجِ إِلَى مَنْسَجِهِ وَ الْخَبَّازِ إِلَى مَخْبَزِهِ .

 ( در تعریف جمع اوباش ، فرمود) آنان چون گرد هم آیند پیورز شوند ، و چون پراكنده شوند شناخته نگردند (34) (و گفته شد كه امام فرمود) آنان چون گرد هم آیند زیان رسانند و جون پراكنده شوند سود دهند، (از امام پرسیدند چون اوباش گرد هم آیند زیان رسانند را دانستیم ، اما چه سودى در پراكندگى آنان است ، فرمود) صاحبان كسب و كار ، و پیشه وران به كارهاى خود باز مى گردند، و مردم از تلاش آنان سود برند ، بنّا به اسختن ساختمان ، و بافنده به كارگاه بافندگى ، و نانوا به نانوایى روى مى آورد.

حكمت 200

وَ قَالَ [علیه السلام] وَ أُتِیَ بِجَانٍ وَ مَعَهُ غَوْغَاءُ فَقَالَ لَا مَرْحَباً بِوُجُوهٍ لَا تُرَى إِلَّا عِنْدَ كُلِّ سَوْأَةٍ .

 (جنایتكارى را حضور امام آوردند كه جمعى اوباش هماره او بودند) مباك مباد ، چهره هاى كه جز به هنگام زشتى ها دیده نمى شوند.

حكمت 201ا

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنَّ مَعَ كُلِّ إِنْسَانٍ مَلَكَیْنِ یَحْفَظَانِهِ فَإِذَا جَاءَ الْقَدَرُ خَلَّیَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُ وَ إِنَّ الْأَجَلَ جُنَّةٌ حَصِینَةٌ .

 با هر انسان دو فرشته است كه او را حفظ مى كنند، و چون تقدیر الهى فرا رسد، تنهایش مى گذارند كه همانا زمان عمر انسان ، سپرى گشته است.

حكمت 202

وَ قَالَ [علیه السلام] وَ قَدْ قَالَ لَهُ طَلْحَةُ وَ الزُّبَیْرُ نُبَایِعُكَ عَلَى أَنَّا شُرَكَاؤُكَ فِى هَذَا الْأَمْرِ لَا وَ لَكِنَّكُمَا شَرِیكَانِ فِى الْقُوَّةِ وَ الِاسْتِعَانَةِ وَ عَوْنَانِ عَلَى الْعَجْزِ وَ الْأَوَدِ .

 (طلحه و زبیر خدمت امام آمدند و گفتند با تو بیعت كردیم كه ما در حكومت شریك تو باشیم ، فرمود)
نه هرگز! بلكه شما در نیرو بخشیدن ، و یارى خواستن شركت دارید، و دو یاورید به هنگام ناتوانى و درماندگى در سختى ها.

حكمت 203

وَ قَالَ [علیه السلام] أَیُّهَا النَّاسُ اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِى إِنْ قُلْتُمْ سَمِعَ وَ إِنْ أَضْمَرْتُمْ عَلِمَ وَ بَادِرُوا الْمَوْتَ الَّذِى إِنْ هَرَبْتُمْ مِنْهُ أَدْرَكَكُمْ وَ إِنْ أَقَمْتُمْ أَخَذَكُمْ وَ إِنْ نَسِیتُمُوهُ ذَكَرَكُمْ .

 اى مردم ! از خدایى بترسید كه اگر سخنى گویید مى شنود ، و اگر پنهان دارید مى داند، و براى مرگى آماده باشید كه اگر از آن فرار كنید شما را مى یابد، و اگر بر جاى خود بمانید شما را مى گیرد ، و اگر فراموشش كنید شما را از یاد نبرد.

حكمت 204

وَ قَالَ [علیه السلام] لَا یُزَهِّدَنَّكَ فِى الْمَعْرُوفِ مَنْ لَا یَشْكُرُهُ لَكَ فَقَدْ یَشْكُرُكَ عَلَیْهِ مَنْ لَا یَسْتَمْتِعُ بِشَیْ‏ءٍ مِنْهُ وَ قَدْ تُدْرِكُ مِنْ شُكْرِ الشَّاكِرِ أَكْثَرَ مِمَّا أَضَاعَ الْكَافِرُ وَ اللَّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ .

 ناسپاسى مردم تو را از كار نیكو باز ندارد، زیرا هستند كسانى ، بى آن كه از تو سودى برند تو را مى ستایند، چه بسا ستایش اندك آنان براى تو ، سودمندتر از ناسپاسى ناسپاسان باشد (و خداوند نیكوكاران را دوست دارد).

حكمت 205

وَ قَالَ [علیه السلام] كُلُّ وِعَاءٍ یَضِیقُ بِمَا جُعِلَ فِیهِ إِلَّا وِعَاءَ الْعِلْمِ فَإِنَّهُ یَتَّسِعُ بِهِ .

 هر ظرفى با ریختن چیزى در آن پر مى شود جز ظرف دانش كه هر چه در آن جاى دهى ، وسعتش بیشتر مى شود.

حكمت 206

وَ قَالَ [علیه السلام] أَوَّلُ عِوَضِ الْحَلِیمِ مِنْ حِلْمِهِ أَنَّ النَّاسَ أَنْصَارُهُ عَلَى الْجَاهِلِ .

 نخستین پاداش بردبار از بردبارى اش آن كه مردم در برابر نادان ، پشتیبان او خواهند بود.

حكمت 207

وَ قَالَ [علیه السلام] إِنْ لَمْ تَكُنْ حَلِیماً فَتَحَلَّمْ فَإِنَّهُ قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ إِلَّا أَوْشَكَ أَنْ یَكُونَ مِنْهُمْ .

 اگر بردبار نیستی، خود را به بردبارى بنماى ، زیرا اندك است كه خود را همانند مردمى كند و از جملة آنان به حساب نیاید.

حكمت 208

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ حَاسَبَ نَفْسَهُ رَبِحَ وَ مَنْ غَفَلَ عَنْهَا خَسِرَ وَ مَنْ خَافَ أَمِنَ وَ مَنِ اعْتَبَرَ أَبْصَرَ وَ مَنْ أَبْصَرَ فَهِمَ وَ مَنْ فَهِمَ عَلِمَ .

 كسى كه از خود حساب كشد ، سودى مى برد، و آن كه از خود غفلت كند زیان مى بیند ، و كسى كه از خدا بترسد ایمن باشد، و كسى كه عبرت آموزد اگاهى یابد، و آن كه آگاهى یابد مى فهمد ، و آن كه بفهمد دانش آموخته است!.

حكمت 209

وَ قَالَ [علیه السلام] لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْیَا عَلَیْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ الضَّرُوسِ عَلَى وَلَدِهَا وَ تَلَا عَقِیبَ ذَلِكَ وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِى الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ .

 دنیا پس از سركشی، به ما روى مى كند ، چونان شتر مادة بدخو كه به بچه خود مهربان گردد.(سپس این آیه را خواند)
"و اراده كردیم كه بر مستضعفین زمین، منّت گذارده آنان را امامان و وارثان حكومت ها گردانیم".

حكمت 210

وَ قَالَ [علیه السلام] اتَّقُوا اللَّهَ تَقِیَّةَ مَنْ شَمَّرَ تَجْرِیداً وَ جَدَّ تَشْمِیراً وَ كَمَّشَ فِى مَهَلٍ وَ بَادَرَ عَنْ وَجَلٍ وَ نَظَرَ فِى كَرَّةِ الْمَوْئِلِ وَ عَاقِبَةِ الْمَصْدَرِ وَ مَغَبَّةِ الْمَرْجِعِ .

 از خدا بترسید ، ترسیدن انسان وارسته اى كه دامن به كمر زده و خود را آماده كرده ، و در بهره بردن از فرصت ها كوشیده ، و هراسان در اطاعت خدا تلاش كرده ، و در دنیاى زودگذر ، و پایان زندگى و عاقبت كار، به درستى اندیشیده است!.