تبلیغات
خدایا آرامم کن - حکمت151 تا 180نهج البلاغه
 
درباره وبلاگ


اگر دریای دل آبی ست تویی فانوس زیبایش
اگر آیینه یک دنیاست تویی معنای دنیایش
تو یعنی یک شقایق را به یک پروانه بخشیدن
تویعنی از سحر تا شب به زیبایی درخشیدن
تویعنی یک کبوتر را زتنهایی رها کردن
خدای آسمان ها را به آرامی صدا کردن

مدیر وبلاگ : خیلی دلگیرم
نویسندگان
آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :

كداهنگ برای وبلاگ


خدایا آرامم کن
صفحه نخست             تماس با مدیر           پست الکترونیک               RSS                  ATOM

حكمت 151

وَ قَالَ [علیه السلام] لِكُلِّ امْرِئٍ عَاقِبَةٌ حُلْوَةٌ أَوْ مُرَّةٌ .

 هر كس را پایانى است ؛ تلخ یا شیرین.

حكمت 152

وَ قَالَ [علیه السلام] لِكُلِّ مُقْبِلٍ إِدْبَارٌ وَ مَا أَدْبَرَ كَأَنْ لَمْ یَكُنْ .

 آنچه روى مى آورد ، باز مى گردد؛ وچیزى كه بازگردد ، گویى هرگز نبوده است!

حكمت 153

وَ قَالَ [علیه السلام] لَا یَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ وَ إِنْ طَالَ بِهِ الزَّمَانُ .

 انسان شكیبا ، پیروزى را از دست نمى دهد ، هر چند زمان آن طولانى شود .

حكمت 154

وَ قَالَ [علیه السلام] الرَّاضِى بِفِعْلِ قَوْمٍ كَالدَّاخِلِ فِیهِ مَعَهُمْ وَ عَلَى كُلِّ دَاخِلٍ فِى بَاطِلٍ إِثْمَانِ إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ وَ إِثْمُ الرِّضَى بِهِ.

 آن كس كه از كار مردمى خشنود باشد ، چونان كسى است كه همراه آنان بوده و هر كس كه به باطلى روى آورد ، دو گناه بر عهده او باشد: گناه كردار باطل ، و گناه خشنودى به كار باطل.

حكمت 155

وَ قَالَ [علیه السلام] اعْتَصِمُوا بِالذِّمَمِ فِى أَوْتَادِهَا .

 عهد و پیمان ها را پاس دارید به خصوص با وفاداران.

حكمت 156

وَ قَالَ [علیه السلام] عَلَیْكُمْ بِطَاعَةِ مَنْ لَا تُعْذَرُونَ بِجَهَالَتِهِ .

 خداى را اطاعت كنید كه در نشناختن پروردگار عذرى ندارید.

حكمت 157

وَ قَالَ [علیه السلام] قَدْ بُصِّرْتُمْ إِنْ أَبْصَرْتُمْ وَ قَدْ هُدِیتُمْ إِنِ اهْتَدَیْتُمْ وَ أُسْمِعْتُمْ إِنِ اسْتَمَعْتُمْ .

 اگر چشم بینا داشته باشید، حقیقت را نشانتان داده اند ، اگر هدایت مى طلبید شما را هدایت كرده اند ، اگر گوش شنوا دارید ، حق را به گوشتان خواندند.

حكمت 158

وَ قَالَ [علیه السلام] عَاتِبْ أَخَاكَ بِالْإِحْسَانِ إِلَیْهِ وَ ارْدُدْ شَرَّهُ بِالْإِنْعَامِ عَلَیْهِ .

 برادرت را با احسانى كه در حق او مى كنى سرزنش كن ، و شر او را با بخشش بازگردان.

حكمت 159

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ وَضَعَ نَفْسَهُ مَوَاضِعَ التُّهَمَةِ فَلَا یَلُومَنَّ مَنْ أَسَاءَ بِهِ الظَّنَّ .

 كسى كه خود را در جایگاه تهمت قرار داد ، نباید جز خود را نكوهش كند!.

حكمت 160

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ مَلَكَ اسْتَأْثَرَ .

 هر كس قدرت به دست آورد ، زورگویى دارد.

حكمت 161

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَأْیِهِ هَلَكَ وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَكَهَا فِى عُقُولِهَا .

 هر كس خود رأى شد به هلاكت رسید، و هر كس با دیگران مشورت كرد ، در عقل هاى آنان شریك شد.

حكمت 162

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ كَتَمَ سِرَّهُ كَانَتِ الْخِیَرَةُ بِیَدِهِ .

 آن كس كه راز خود را پنهان دارد ، اختیار آن در دست اوست.

حكمت 163

وَ قَالَ [علیه السلام] الْفَقْرُ الْمَوْتُ الْأَكْبَرُ .

 فقر مرگ بزرگ است!

حكمت 164

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ قَضَى حَقَّ مَنْ لَا یَقْضِى حَقَّهُ فَقَدْ عَبَدَهُ .

 رعایت حق كسى كه او حقش را محترم نمى شمارد نوعى بردگى است.

حكمت 165

وَ قَالَ [علیه السلام] لَا طَاعَةَ لِمَخْلُوقٍ فِى مَعْصِیَةِ الْخَالِقِ .

 هیچ اطاعتى از مخلوق ، در نافرمانى پروردگار نیست!.

حكمت 166

وَ قَالَ [علیه السلام] لَا یُعَابُ الْمَرْءُ بِتَأْخِیرِ حَقِّهِ إِنَّمَا یُعَابُ مَنْ أَخَذَ مَا لَیْسَ لَهُ .

 مرد را سرزنش نكنند كه چرا حقّش را با تأخیر مى گیرد، بلكه سرزنش در آنجاست كه آنچه حقش نیست بگیرد.

حكمت 167

وَ قَالَ [علیه السلام] الْإِعْجَابُ یَمْنَعُ الِازْدِیَادَ .

 خود پسندى مانع فزونى است.

حكمت 168

وَ قَالَ [علیه السلام] الْأَمْرُ قَرِیبٌ وَ الِاصْطِحَابُ قَلِیلٌ .

 آخرت نزدیك ، و زمانِ ماندن در دنیا اندك است.

حكمت 169

وَ قَالَ [علیه السلام] قَدْ أَضَاءَ الصُّبْحُ لِذِى عَیْنَیْنِ .

 صبحگاهان براى آن كه دو چشم بینا دارد روشن است.

حكمت 170

وَ قَالَ [علیه السلام] تَرْكُ الذَّنْبِ أَهْوَنُ مِنْ طَلَبِ الْمَعُونَةِ .

 ترك گناه آسان تر از در خواست توبه است.

حكمت 171

وَ قَالَ [علیه السلام] كَمْ مِنْ أَكْلَةٍ مَنَعَتْ أَكَلَاتٍ .

 بسا لقمه اى گلوگیر كه لقمه هاى فراوانى را محروم مى كند.

حكمت 172

وَ قَالَ [علیه السلام] النَّاسُ أَعْدَاءُ مَا جَهِلُوا .

 مردم دشمن چیزهایى هستند كه نمى دانند.

حكمت 173

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنِ اسْتَقْبَلَ وُجُوهَ الْآرَاءِ عَرَفَ مَوَاقِعَ الْخَطَإِ .

 آن كس كه از افكار و آراء گوناگون استقبال كند، صحیح را از خطا خوب شناسد.

حكمت 174

وَ قَالَ [علیه السلام] مَنْ أَحَدَّ سِنَانَ الْغَضَبِ لِلَّهِ قَوِیَ عَلَى قَتْلِ أَشِدَّاءِ الْبَاطِلِ .

آن كس كه دندان خشم را در راه خدا برهم فشارد، بر كشتن باطل گرایان ، توانمند گردد.

حكمت 175

وَ قَالَ [علیه السلام] إِذَا هِبْتَ أَمْراً فَقَعْ فِیهِ فَإِنَّ شِدَّةَ تَوَقِّیهِ أَعْظَمُ مِمَّا تَخَافُ مِنْهُ .

 هنگامى كه از چیزى مى ترسى ، خود را در آن بیفكن ، زیرا گاهى ترسیدن از چیزی، از خود آن سخت تر است.

حكمت 176

وَ قَالَ [علیه السلام] آلَةُ الرِّیَاسَةِ سَعَةُ الصَّدْرِ .

 بردبارى و تحمل سختى ها ، ابزار ریاست است.

حكمت 177

وَ قَالَ [علیه السلام] ازْجُرِ الْمُسِی‏ءَ بِثَوَابِ الْمُحْسِنِ .

 بدكار را با پاداش دادن به نیكوكر آزار بده!

حكمت 178

وَ قَالَ [علیه السلام] احْصُدِ الشَّرَّ مِنْ صَدْرِ غَیْرِكَ بِقَلْعِهِ مِنْ صَدْرِكَ

 بدى را از سینة دیگران ، با كندن آن از سینة خود ، ریشه كن نما!.

حكمت 179

وَ قَالَ [علیه السلام] اللَّجَاجَةُ تَسُلُّ الرَّأْیَ .

 لجاجت تدبیر را سْست مى كند.

حكمت 180

وَ قَالَ [علیه السلام] الطَّمَعُ رِقٌّ مُؤَبَّدٌ .

 طمع ورزى ، بردگیِ همیشگى است